arnigunnar.net

Ég hef ekki séð einn einasta pólitíkus, embættismann, útrásarvíking eða aðra almenna borgara standa upp og segja skýrt og greinilega: “Ég gerði mistök”.

Og ég skil ekki hvers vegna. Fólk keppist um að flytja sökina yfir á aðra, reyna að gera sem minnst út úr sínum eigin mistökum. Davíð segir að þetta sé útlendingunum að kenna, Jón Ásgeir segir að þetta sé útlendingunum að kenna. Stjórnarandstaðan eins og hún leggur sig segir að þetta sé stjórninni að kenna. Ríkisstjórnin segir að þetta sé mestann partinn innfluttur vandi.

Svo eru fylgismenn þessarra hópa í bloggheimum að hnakkrífast um þessar skoðanir allar saman. Og það á alltaf að finna einn sökudólk. Einn Davíð. Einn Gordon Brown. Einn Geir. Einn Jón Ásgeir. Einn George W. Bush. En þó eru sumir sem vilja hengja eins og eitt par Björgólfsfeðga.

En galdurinn er jú að það er enginn einn sökudólgur. Þetta er svo stórt sambland af svo mörgum þáttum að venjulegt fólk getur ekki tengt þetta allt saman. Ég get það ekki, og ég tel mig nú vera meðalgreindann karlmann á besta aldri, meira að segja nýbúinn að eiga afmæli.

Og vegna þess að sökudólgarnir eru svo margir, vill enginn fara upp á hólinn og viðurkenna mistök sín. Halda að þeir geti komist upp með aðgerðir sínar (og í sumum tilfellum aðgerðarleysi). Gungur allar saman segi ég.

Til þess að geta haldið áfram, þurfa menn að viðurkenna mistök, axla ábyrgð.

Ég ætla að byrja: Ég tók þátt í vitleysunni. Við keyptum raðhús og 2 bíla þegar við fluttum heim til Íslands fyrir tvemur og hálfu ári síðan. Héldum að ævintýrið myndi halda áfram endalaust. Svo springur allt í loft upp. Sem betur fer erum við á góðum stað í lífinu og þurfum ekkert að færa okkur úr stað. Okkar áætlun var að flytja aldrei aftur, og því skiptir það okkur ekkert öllu máli þó lánin á húsinu hækki. Það er bara erfiðara að standa í skilum um hver mánaðarmót.

Við bara tökum þennann slag sem framundan er, höldum áfram okkar lífi með bros á vör og bíðum eftir að vorið komi með blóm í haga.