Þetta er reikningur frá veitingastaðnum Victoria Falls Hotel í Zimbabwe. Dáldil verðbólga þar ….
October, 2008 Monthly archive
Ég nenni ekki að skrifa meira um kreppuna, ástandið eða pólitíkusana … gefum þeim smá frí í bili.
Það er vetrarfrí hjá Hlyni Snæ í skólanum nú á fimmtudag, föstudag og mánudag. Pabbi í Vestmannaeyjum bauðst til að taka hann, og þáðum við það með miklum þökkum. Hann hlakkar rosalega til að fara, finnst alltaf gaman að koma til afa í Vestmannaeyjum, og mesta sportið að sjálfsögðu að fljúga einn :)
Amma hennar Gullu, Jakobína, eða Amma Bína eins og hún er kölluð á mínu heimili varð níræð á sunnudaginn. Ég tók nokkrar myndir af henni og Hlyni Snæ og setti á Flickr síðuna.
Sá sunnudagur var fjórði sunnudagurinn í röð sem við fórum í afmæli kl. 15:00. Fyrstur var Guðjón Trausti, svo Trausti Þór, svo Rúnar og svo amma Bína. Veit eiginlega ekki alveg hvað við eigum að gera á sunnudaginn kl. 15:00 … held það sé ekkert afmæli þá. En það er afmæli á laugardaginn kl. 11 … við kannski breytum klukkunni og dagatalinu og blekkjum okkur til að halda að það sé sunnudagur.
Ruslpósttilraun
Fyrir um það bil mánuði síðan prófaði ég að hætta að eyða pósti úr ruslpóstsíunni sem Google svo góðlátlega setur allann ruslpóstinn minn í. Og niðurstaðan eftir mánuð? Næstum 3.500 ruslpóstskeyti. Þrjúþúsundogfimmhundruð skeyti með tilboðum um typpalengingar, viagra tilboð (er ég orðinn svo gamall?), endalaust Nígeríusvindl og ég veit ekki hvað og hvað … Mér finnst alveg merkilegt að það sé virkilega til fólk sem annað hvort svarar svona pósti eða tekur þá trúanlega. Þetta hættir ekki fyrr en allir í veröldinni geta ignorað þessa pósta.
Ég hef ekki séð einn einasta pólitíkus, embættismann, útrásarvíking eða aðra almenna borgara standa upp og segja skýrt og greinilega: “Ég gerði mistök”.
Og ég skil ekki hvers vegna. Fólk keppist um að flytja sökina yfir á aðra, reyna að gera sem minnst út úr sínum eigin mistökum. Davíð segir að þetta sé útlendingunum að kenna, Jón Ásgeir segir að þetta sé útlendingunum að kenna. Stjórnarandstaðan eins og hún leggur sig segir að þetta sé stjórninni að kenna. Ríkisstjórnin segir að þetta sé mestann partinn innfluttur vandi.
Svo eru fylgismenn þessarra hópa í bloggheimum að hnakkrífast um þessar skoðanir allar saman. Og það á alltaf að finna einn sökudólk. Einn Davíð. Einn Gordon Brown. Einn Geir. Einn Jón Ásgeir. Einn George W. Bush. En þó eru sumir sem vilja hengja eins og eitt par Björgólfsfeðga.
En galdurinn er jú að það er enginn einn sökudólgur. Þetta er svo stórt sambland af svo mörgum þáttum að venjulegt fólk getur ekki tengt þetta allt saman. Ég get það ekki, og ég tel mig nú vera meðalgreindann karlmann á besta aldri, meira að segja nýbúinn að eiga afmæli.
Og vegna þess að sökudólgarnir eru svo margir, vill enginn fara upp á hólinn og viðurkenna mistök sín. Halda að þeir geti komist upp með aðgerðir sínar (og í sumum tilfellum aðgerðarleysi). Gungur allar saman segi ég.
Til þess að geta haldið áfram, þurfa menn að viðurkenna mistök, axla ábyrgð.
Ég ætla að byrja: Ég tók þátt í vitleysunni. Við keyptum raðhús og 2 bíla þegar við fluttum heim til Íslands fyrir tvemur og hálfu ári síðan. Héldum að ævintýrið myndi halda áfram endalaust. Svo springur allt í loft upp. Sem betur fer erum við á góðum stað í lífinu og þurfum ekkert að færa okkur úr stað. Okkar áætlun var að flytja aldrei aftur, og því skiptir það okkur ekkert öllu máli þó lánin á húsinu hækki. Það er bara erfiðara að standa í skilum um hver mánaðarmót.
Við bara tökum þennann slag sem framundan er, höldum áfram okkar lífi með bros á vör og bíðum eftir að vorið komi með blóm í haga.
Ég bjó í Svíþjóð í tvö og hálft ár, frá 2005 til 2007. Þar áttum við lítið, sætt og dæmigert sænskt raðhús í úthverfi Stokkhólms. Þar tókum við lán fyrir um 70% af verðgildi hússins. Þar borguðum við um 2.5% vexti þegar þeir voru sem lægstir. Óverðtryggt. Verðgildi hússins hækkaði töluvert þessi rúmlega tvö ár, en ekki lánið okkar.
Yfirvöld hafa gefið það út að öllum fasteignalánum frá viðskiptabönkunum. Hverju og einu einasta.
Hvernig væri þá að nota tækifærið, setja lög sem heimila Íbúðalánasjóði að búa til ný lán sem hafa enga verðtryggingu? Við lifum á þvílíkum tímum þessa daga og vikur og þurfum á öllum okkar kröftum að halda til að standa undir okkar skuldbindingum. Skuldbreyta bara öllu klabbinu á einu bretti.
Ef einhvertímann er tækifæri til að fara í þessa réttlátu aðgerð, þá er það núna.
Ef verðbólgan heldur áfram á þessum hraða, á fullt, fullt af fólki að verða gjaldþrota og missa húsin sín.
Ef hægt er að frysta gjaldeyrislánin, þá ætti þetta að vera hægt. Þá er engin pressa lengur að taka myntkörfulán …
Er þetta hægt, eða er ég að missa af einhverju ?
Okkur datt í hug í vinnunni í morgun að senda allar greiningardeildir bankanna til Norður Kóreu eins og þær leggja sig.
Það er meira að segja nóg húsnæði þar í yfirgefnu hóteli að nafni Ryugyong Hotel. Þetta hótel telur um 3000 herbergi, fullt af plássi fyrir allar greiningardeildir bankanna.
Það eru reyndar engir gluggar og engin þjónusta, en það væri fínt fyrir þessa gutta og píur að fá að lifa eins og við hin í smá tíma.
Í þessu fjármálaóveðri sem geysað hefur síðastliðnar 2 vikur hef ég bara ekki séð forseta vorn, Ólaf Ragnar Grímsson að neinu viti. Hann var í viðtali á Stöð 2 í síðustu viku minnir mig, en meira var það ekki.
Samkvæmt forseti.is, þá er maðurinn á landinu, hvernig væri nú að koma fram og styðja aðeins við bakið á brothættri þjóð þegar hún þarf mest á því að halda ?
Ég er búinn að lesa nokkrar sögur af fólki sem hefur lagt aleiguna í Peningamarkaðsbréf hjá bönkunun, svipað og ég gerði með lausafé míns fyrirtækis sem ég setti í hinn alræmda Sjóð 9 hjá Glitni. Nú þegar lokað er fyrir viðskipti í þessum sjóðum stendur fullt af fólki frammi fyrir því að missa aleiguna. Aleiguna. Það er ótrúlegt til þess að vita. Ráðleggingar þjónustufulltrúa um að þessi bréf séu pottþétt, örugg og ekki hægt að tapa peningunum farin fyrir bý.
Svo flýgur Jón Ásgeir af landi brott í einkaþotunni. Kemur væntanlega aldrei aftur … ef hann lætur sjá sig, þá mætti taka hann í innvortis eiturlyfjaleit. Helst tvisvar.
En ég er nú samt bjartsýnismaður í eðli mínu. Við fjölskyldan erum ennþá saman, getum fætt okkur og klætt, heilsan í fínu standi og framtíðin björt. Eftir að við misstum Dag Frey fyrir rúmlega 7 árum síðan, þá breyttust áherslurnar hjá okkur. Við skildum þá hvað skipti máli í lífinu. Húsið okkar, bílarnir og þetta skipta bara engu máli. Þetta eykur þægindin, en þegar öllu er á botninn hvolft, þá er það fjölskylda og vinir sem skipta mann mestu máli og það var lika þetta fólk sem maður saknaði mest þegar við bjuggum í Svíþjóð. Í þessu aftakaveðri sem gengur yfir landið næstu vikur og mánuði vona ég að fólk sjái sér fært að breyta áherslum sínum í lífinu og fókusa á það sem mikilvægast.
Og þá að því sem er mikilvægast …
Hlynur Snær er að fara að taka þátt í sínu fyrsta íþróttamóti. Hann er að fara að spila körfubolta með Fjölni um helgina á minni-bolta móti sem KR heldur. Hann er svaka spenntur fyrir þessu, það verður gaman að fylgjast með honum þar.
Gulla er á fullu í skólanum, fullt að gera hjá henni þar.
Vinnan gengur bara vel, þótt ótrúlegt megi virðast. Við höfum enn nóg að gera og höldum bara okkar striki þangað til annað kemur í ljós.
Á meðan ég skrifa, þá er ég að hlusta á nýja plötu Ný Danskrar, Turninn. Hægt er að forhlusta á tónlist.is. Er að rúlla í gegn í annað sinn, og þetta er algjör massi, enda ekki við öðru að búast, Danni kominn heim og allt í gangi. Andri, ertu með á útgáfutónleika ??