Ég var að lesa grein geðlæknisins Andrésar Magnússonar á netinu áðan um "Íslenska efnahagsundrið" og "Útrásina", vaxtaáþján Íslendinga og Íslenska bankamenn.
Ég tók mér það bessaleyfi að búa til PDF útgáfu af greininni og birti hana hér.
Ég verð að viðurkenna það að ég hef fallið í þá gryfju að fylgjast með þessum gæjum með aðdáun kaupandi hvert fyrirtækið á fætur öðru. Endalausar yfirtökur og uppkaup. Hvernig hafa menn efni á þessu spyr maður sig.
Þegar við fluttum heim til Íslands síðastliðið sumar og keyptum húsið hérna í Grafarvoginum, þá þorði ég ekki að taka erlent lán, þorði ekki að treysta á Íslensku krónuna … maður veit jú aldrei hverju hún tekur upp á.
Af þessu láni sem við tókum, erum við að borga 5% fasta vexti + verðbætur. Þær eru ca 7% í dag. Sem þýðir 12% vextir á dágóða summu. Úti í Svíþjóð vorum við að borga um 3,5% að meðaltali, það rokkaði soldið upp og niður þar. En engar verðbætur.
Hvernig stendur á því að Kaupþing í Svíþjóð og Kaupþing á Íslandi lána ekki á sömu kjörum? Hvernig stendur á því að sama fyrirtækið rukkar okkur Íslendingana um miklu hærri vexti?
Ég kíkti á vefi Kaupþings í Svíþjóð og á Íslandi og komst að eftirfarandi:
Óverðtryggðir vextir í Svíþjóð: 8,70%
Óverðtryggðir vextir á Íslandi: 16,65%
Hvernig má þetta vera ? Er þetta ekki sami bankinn? Hann fjármagnar sig á alþjóðlegum markaði og fær sjálfur lánað á miklu betri kjörum en þetta. Er ég að missa af einhverju hérna?
Af hverju látum við þetta yfir okkur ganga endalaust ??
Ef ég gæti, þá myndi ég flytja fyrirtækið mitt yfir í Evrur, borga mér og mínum starfsmönnum í Evrum, taka húsnæðislán í Evrum og lýsa frati á íslenska banka.
En ætli maður geri ekki eins og Íslenskur almúginn hefur gert hingað til … láta taka sig í …
